(5) The only way to stop a bad guy with a gun…

AUTEUR: E. Mechels

THEMA: Oorlog en geweld

Ik ben geboren in 1990 en ik ben opgegroeid met een erg veilig gevoel. Oorlog is in mijn ogen altijd een ver-van-mijn-bedshow geweest. Natuurlijk leven we ondertussen al jaren in een wereld die getekend werd door 9/11. Een wereld van de War on Terror, en de daarmee gepaard gaande aanslagen in Europa (London, Madrid…). Toch voelde dat – tot voor kort – ook aan als een ver-van-mijn-bedshow.

Oorlog naast mijn bed

Ik vraag me af met wat voor gevoel kinderen vandaag opgroeien. 1 jaar geleden werden Parijs en de hele wereld opgeschrikt door het bloedbad in Bataclan. De daders bleken uit België te komen en het dreigingsniveau in ons land schoot de lucht in. Scholen en openbare gebouwen sloten de deuren, militairen namen het straatbeeld over. Hoewel overal de dagelijkse gang van zaken na enkele dagen of toch enkele weken opnieuw begon, bleef er bij velen nog een angst bestaan die langer aansleep. Dat één van de daders, Salah Abdeslam, 4 maanden voortvluchtig bleef, hielp daar natuurlijk niet bij.


Terwijl er al luidkeels stemmen opgingen dat de militairen lang genoeg in beeld waren geweest (met twijfelachtig nut) werd ons land het doelwit van een volgende aanslag, in maart 2016. Eén van de daders, Mohamed Abrini, de zogenaamde ‘man met het hoedje’, was tweeënhalve week voortvluchtig en werd opgepakt op 8 april. Ondertussen zijn we echter al terug november en wordt ons hele land al een jaar lang geconfronteerd met militairen: wanneer we gaan winkelen in de stad of het winkelcentrum, wanneer we naar de bioscoop gaan, wanneer we met de trein reizen, wanneer we een luchthaven willen betreden…

Voetbal en wapens

Onlangs, het was toen nog die aangename Indian Summer-periode in september, wandelde ik naar het station van Schaarbeek. Zoals bijna de helft van de tijd het geval is, stond er een militaire truck geparkeerd voor het gebouw. Twee militairen stonden ernaast. Vlak naast hen was een groepje jongens van de leeftijdscategorie 8 tot 12 jaar oud aan het voetballen. Ze dribbelden zonder aarzeling de bal rakelings langs de militairen. Ik bleef niet staan om te kijken – ik had een trein te halen – maar ik schrok van dat beeld. Sinds wanneer hebben kinderen geen angst meer voor grote wapens? Of sinds wanneer gaan ze niet meer met tenminste een zeker ontzag of voorzichtigheid om met militairen?

Toen drong het tot me door dat militairen al bijna een jaar deel uitmaakten van ons straatbeeld. Ze beginnen een deel van het meubilair te worden, bij wijze van spreken. Niemand kijkt er nog van op of om. Ook kinderen niet. Maar wat betekent dat op lange termijn? Welke invloed heeft die aanwezigheid van wapens op de Belgische kinderen, die toch de toekomst zijn?

Agressie kweekt agressie

Uit verschillende Amerikaanse studies is ten eerste al gebleken dat de aanwezigheid of zichtbaarheid van wapens agressie doet toenemen. Ik zie geen reden om aan te nemen dat dat bij kinderen niet ook het geval zou zijn. Natuurlijk is er een verschil tussen de aanwezigheid van gewapende militairen, en de wapenwetgeving in de VS, waar in veel staten bijna iedereen een wapen kan en mag bezitten. Toch is het niet onlogisch aan te nemen dat de aanwezigheid van wapens in handen van militairen, tot een toename van agressie kan leiden: bijvoorbeeld bij moslimkinderen en –jongeren, die zich (al dan niet terecht) geviseerd kunnen voelen. De voorbeelden van agressief optreden van politie en militairen naar jongeren met een migratieachtergrond toe (voor zover ik weet bijna altijd onterecht bleek achteraf) waren in de periode november-december vorig jaar immers schering en inslag. Denk maar aan het verhaal van Yassine Boubout, die tijdens een schoolpauze in het Wijnegem Shopping Center opeens onder schot werd gehouden.

Waar ik me echter meer zorgen over maak op lange termijn, is dat kinderen en jongeren langzaamaan het idee krijgen dat het normaal is dat er militairen met grote wapens in het straatbeeld zijn. Een jaar is enorm lang voor een kind. Er zijn waarschijnlijk veel kinderen die zich momenteel niet herinneren dat er vroeger geen militairen of grote wapens te zien waren. Hoe lang gaan we dit nog toestaan? Hoeveel meer kinderen moeten opgroeien met het idee dat grote wapens overal normaal zijn?

En wat gaat er gebeuren als deze generatie kinderen en jongeren volwassen zijn, en de plak zwaaien in het parlement of de regering? Welke maatregelen gaan zij naar voor schuiven wanneer een of ander crisismoment zich voordoet in het jaar 2045? Zij zullen niet schuw zijn van een militair ingrijpen hier en daar. Dat is toch ‘normaal’?

The only way to stop a bad guy with a gun…

Mocht het nog niet duidelijk zijn, ik ben allesbehalve een voorstander van het inzetten van militairen. Ik heb weinig of geen geloof in hun vermogen om een aanslag te voorkomen. En als er onder hun oog zich een aanslag zou voordoen, zie ik niet veel voordelen in hun aanwezigheid daar, maar wel risico’s (zoals toegenomen agressie bij de daders, meer kans op open vuurgevechten…).

Ik zie dus vooral nadelen in hun aanwezigheid. Ze houden het onveiligheidsgevoel in stand. Ze zijn een onaangename herinnering aan de aanslag in Parijs en de aanslagen in Brussel. Ze hebben al voor enkele trauma’s gezorgd bij onschuldige jongeren en volwassenen met een migratieachtergrond. Ze zorgen mogelijks voor meer agressie bij de bevolking.

Wanneer er gesproken wordt over de wapenwetgeving in de Verenigde Staten, lacht men wel eens met hun logica: “The only way to stop a bad guy with a gun, is a good guy with a gun.” De meeste Europeanen vinden dat vanuit hun gezond verstand onzin. De cijfers liegen er immers niet om. Hoe meer wapens er in omloop zijn, hoe meer doden er vallen door wapengeweld, door zelfdoding, of door ongelukken met wapens.

Hoe kan het dan toch dat wij op de één of andere manier exact dezelfde logica zijn beginnen hanteren?

Bronnen:

Bushman, B., The “weapons’ effect, Psychology Today, geraadpleegd op 14/11/2016 op https://www.psychologytoday.com/blog/get-psyched/201301/the-weapons-effect.

Boubout, Y., Mijn getuigenis van onrecht, geraadpleegd op 14/11/2016 op https://www.facebook.com/yassine.boubout/posts/922764997773223.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s